بعضی وقت ها نا امید می شوم ... از هر چه هست و نیست ... از همه ی آدم ها ... حتی از زندگی... با خودم می گویم چرا اگر قرار است روزی، لحظه ای به سوی خودش برگردیم ، افسوس دار و ندارمان را می خوریم... چرا اگر قرار است برویم این همه بدویم تا به جایی برسیم ..؟.. فوقش هم رسیدیم .. به چه دردمان می خورد؟ وقتی مقصدمان جای دیگری است!... این همه زندگی می کنیم غافل از اینکه دنیا فانی است! ... ای کاش زندگی جور دیگری بود ... یه جور خاص...